woensdag 21 februari 2018

Rooster



Het is lang geleden dat ik ´ingeroosterd´ was. De laatste keer een jaar of 17 geleden, toen ik nog in het onderwijs werkte. Pas droomde ik nog dat ik nog in het onderwijs werkte en mijn rooster was vergeten op te halen. Op bevel van de bel stroomde de hele lerarenkamer leeg; iedereen wist precies welke klas hij/zij had en in welk lokaal. En ik doolde rond, op zoek naar iemand die me mijn rooster kon geven, want het secretariaat was gesloten. Vermoedelijk, want heel precies weet ik het ook niet meer; daar zijn het dromen voor, nietwaar?

Maar vanaf volgende week is het dan (weer) zover. En nu echt.
Dan ben ik 4 uur per week ingeroosterd om plaatsingscodes van boeken om te zetten naar zogenaamde LCC-codes: codes volgens het systeem van de Library of Congres.
En om het feest compleet te maken, mag ik ook de stickers met de nieuwe, door mij toegekende codes op de boeken plakken. Oei, als dat maar goed gaat....

maandag 12 februari 2018

Wonen in een bibliotheek


Werken in een bibliotheek is al tof, laat staan wónen! En al helemaal in de New York Public Library. Dat is nog even andere koek dan een nachtje in de bieb logeren (hoewel me dat ook wel heel gaaf lijkt).
Enfin, sluit je ogen en laat je meevoeren door de avonturen van Ronald Clark. Of nee, houd ze toch maar open, maar laat je wel meevoeren....


via

woensdag 24 januari 2018

Noorwegen - de avonturen


Nee, natuurlijk zouden wij nooit twee uur gaan rijden om het noorderlicht te gaan bekijken. Als we het toevallig zouden zien, dan zou het mooi meegenomen zijn. We zouden gewoon bij Tromsø de berg opklimmen, een beetje bij het stadslicht weggaan, dan zou het vanzelf wel op ons pad komen. Dachten we op woensdag nog. Want we hadden van de Noren zelf gehoord dat zij het noorderlicht soms toevallig zagen als ze de vuilniszakken buiten zetten, of buiten een sigaretje opstaken. Dus zoiets zou ons ook zo maar kunnen overkomen.

Maar ja, wij waren er maar een week, dus het moest er die week eigenlijk wel van komen, die toevallige ontmoeting. En uiteindelijk hebben we dat toeval een handje geholpen door toch maar een tour te boeken op de zaterdagavond, de avond voor ons vertrek. Laten we het op oplaaiend enthousiasme houden. Garantie overigens niet verzekerd volgens het organiserend bedrijfje, maar het werd een succes: we zagen het noorderlicht in z'n volle glorie, met dansende banen en al. Het kwam en het ging en het was spectaculair. Soms was het zo groen, dat het paars werd. Het was dan ook Kp 4 die avond, een best gunstige waarde qua geomagnetische activiteit in de lucht. Ja, we zijn echte kenners geworden.


En tussendoor konden we genieten in de speciaal voor ons opgezette tenten waar een vuurtje was om je aan te warmen, en heerlijke thee, koffie en chocomel werd geserveerd. O ja, en worstenbroodjes en pannekoekjes voor je werden gebakken. Wat maakte het uit, dat het pas drie uur was voordat we thuis waren? We zouden in het vliegtuig wel slapen. En reken maar dat we dat gedaan hebben.

Vooral ook omdat we ook al een sleehondentocht achter de kiezen hadden op die dag, terwijl we eigenlijk van start waren gegaan met een walvissentocht, die halverwege echter afgebroken werd omdat een van de motoren van de catamaran het begaf. Tja, en dan moet je wat, nietwaar?


En de rest van de week was ook al behoorlijk intensief geweest, met werken (ja, daarvoor kwamen we eigenlijk), gezellige avondjes uit eten (meestal in een restaurant: rendier en kabeljauw met kaviaar zijn daar zeer aan te raden, maar ook een keer bij Helene, onze Erasmuspartner, thuis, alwaar we onder andere kabeljauwlever voorgeschoteld kregen: goed om het vitamine D-tekort door de ultrakorte pooldagen aan te zuiveren), het filmfestival, de Ølhallen (øl is bier en minstens even duur als olie - een rondje bier voor 5 personen kostte 55 euro...) en de airbnb-avonturen (tien keer gevallen op de gladde oprit en bovendien zelf ontbijt en lunch maken).


Kortom, een heerlijke week in het Parijs van het Noorden!

maandag 15 januari 2018

Open data in teaching, kunnen wij het maken?

vliegveld Tromsø

Mensen die met mij bevriend zijn op Facebook, zullen gedacht hebben dat mijn reis naar Noorwegen een soort snoepreis was met alleen maar geweldige tripjes met sprookjesachtige hondensleeën en noorderlichtervaringen, maar niets is minder waar.


Skypemeeting met wetenschapper in Princeton
We hebben namelijk (ook) keihard gewerkt aan ons project Open Data in Teaching. Niet dat het al iets concreets heeft opgeleverd, behalve de fundamenten om verder op te bouwen, maar de consensus over wat we precies gaan doen en waarom is bereikt, de literatuur is verzameld, de doelen zijn aangescherpt, de platforms zijn uitgekozen, het advies bij verschillende partijen is ingewonnen, de taken zijn verdeeld, de voorlopige naam is gekozen, de wetenschappers en onderwijs- en datawerkgroepen zijn gepeild, kortom, het project kan straks écht goed voorbereid van start gaan.


In april, als de Noorse collega's bij ons op bezoek komen, kunnen we ons 'huisje' (module) met behulp van de aangescherpte tekeningen, platforms en verzamelde legosteentjes eindelijk ook gaan bouwen. Dat is natuurlijk het leukste gedeelte, maar het moet wel tegen een stootje kunnen; de ambities liggen hoog. We willen namelijk gaan bereiken dat ons huisje overal ter wereld gebruikt gaat worden en ondersteund en gepromoot gaat worden door grote Europese en wereldwijd opererende organisaties als FOSTER, JISC, RDA en DCC.

Dus onderwijl zullen we niet stilzitten en ons verder in gaan lezen in de research data, open science movement, information- en data literacy en leertheorieën. En ons in de software (WordPress en KnightLab) bekwamen natuurlijk. In plaats van in OpenEdX, wat ons oorspronkelijke idee voor het te gebruiken platform was; gaandeweg zijn we namelijk gaan inzien dat we beter een inspirerend lessenplanpakket dan een cursus voor de docenten die serieus iets met het gebruik van open data in hun colleges willen gaan doen, kunnen gaan ontwerpen. Eén van de resultaten van deze week.

Naast het project zelf hebben we ook nog andere dingen ervaren en geleerd, zoals:
- het gemak van werken met Google Drive en Padlet voor de brainstormsessies,
- het feit dat je op een universiteit alle telefoons kunt innemen en de medewerkers kunt verplichten alleen nog maar te skypen (echt waar, dat is de switch die een jaar geleden op de hele campus van de universiteit van Tromso ingevoerd is)
- de werving van PhD's voor de bibliotheek om onderzoek te doen (bijvoorbeeld onderzoek naar informatievaardigheid en bibliometrics) in samenwerking met de faculteit
- waar samenwerking tussen de data- en onderwijsmensen toe kan leiden

Ik gun alle medewerkers van de bibliotheek zo'n inspirerende Erarmus-uitwisselingsweek, dus pákken die kans als je kunt!

Voor een voorbeeld van het sociale gedeelte, zie hier.

vrijdag 5 januari 2018

Voorbereidingen voor Noorwegen


Komende zondag ga ik (weer, de vorige keer was in Helsinki) voor een weekje op uitwisseling - naar Noorwegen. Tromsø om precies te zien. Niet alleen deze keer gelukkig (hoewel het de vorige keer in Finland prima uit te houden was), maar samen met collega Mijke Jetten (project manager research data management support van onze UB) en Harrie van der Meer (coördinator informatievaardigheid van UvA/ HvA).

We gaan daar met onze Noorse collega's (Helene en Torstein) proberen een online cursus/ toolkit over het gebruik van open research data proberen te maken. We zullen ons daarbij voornamelijk op de docenten van het wetenschappelijk onderwijs richten: hoe kunnen zij bij hun studenten het gebruik van Open Data stimuleren?

In april komen ze bij ons om de cursus af te maken. Dat is tenminste de planning.

Maar okay, Noorwegen. Daar is het best koud in januari. Dus we hebben om kledingadvies gevraagd. We kregen een hele waslijst aan adviezen mee: waterdichte gewatteerde ski-jassen, snowboots of leren laarzen met spikes, thermo-ondergoed, sjaals, handschoenen, mutsen...

Wij ons best gedaan, zien we de weersvoorspellingen, worden er temperaturen van rond het vriespunt voorspeld. Nou moe, daar heb je geen thermo-kleding voor nodig....


maandag 1 januari 2018

Onze supermarkt: ongeschonden het nieuwe jaar in


Geen brandjes in onze supermarkt deze jaarwisseling. Nee, ze hebben zich dit jaar wél goed voorbereid: ter preventie in ieder geval alle winkelwagentjes binnen gezet. Geen mogelijkheden voor (onbedoelde?) brandstichting door de onstuimige Lentse jeugd.

En terecht, want wat een ramp voor ons dorp was dat vorig jaar. Maar één supermarkt (dat is sowieso niet goed voor een dorp ter grootte van Lent) en die werd nog afgefikt ook!

We zullen dus in 2018 gewoon weer/ nog twee straten verderop boodschappen kunnen doen en mijn dochter zal hopelijk niet net als vorig jaar een tijdje bij de Jan Linders in Arnhem-Zuid hoeven te werken om haar baantje te kunnen behouden.

Een goed voorteken lijkt me.

Overigens is van het noodgebouw boven de sloot naast de begraafplaats geen spoor meer te bekennen. Net als van 2017. Ja, wat vuurwerkresten.


Fijn 2018 jullie allemaal. Ik hoop dat ook jullie ongeschonden 2017 hebben overleefd!

woensdag 27 december 2017

Eigen boekwinkeltje


Als je kerstvakantie hebt, heb je nog eens tijd voor iets. Boeken opruimen bijvoorbeeld. En een boekwinkeltje openen om de op te ruimen boeken op te zetten.
Niet alle boeken zijn immers geschikt om in een weggeefkast te zetten. Want welke niet-classicus zit er bijvoorbeeld te wachten op de kleine Pauly?

Dus heb ik een boekwinkeltje met de naam FestinaLent geopend op boekwinkeltjes.nl. En ik heb er een goede daad mee verricht, want meteen de eerste dag had ik al een klant. Ze had interesse in Harry Potter en de relieken van de dood. Ik moest ´m naar een neefje van haar opsturen. Met een briefje erbij. Uit de tekst van het briefje dat ik er bij moest schrijven, maakte ik op dat het het laatste nog ontbrekende deel van zijn collectie was. Zó fijn om deel te mogen zijn van iemands mooie gift. Zoiets had ik niet meegemaakt als ik het boek in de weggeefkast had gezet. Want dan zie je niet hoe blij je iemand met een specifiek boek maakt, hoewel je je er wel een voorstelling van kunt maken.

Het enige jammere is dat de verzendkosten bijkans hoger zijn dan het boek zelf. Mijn klant had die in eerste instantie ook vergeten over te maken. Begrijpelijk, ze dacht natuurlijk dat ik de beschikking had over een hippogrief.

Maar uiteraard maakte ze het alsnog over toen ik haar er om vroeg. Want zo zijn boekenliefhebbers onder elkaar. Ik hoefde geen incassobureau in te huren.