donderdag 20 juli 2017

Ten Bos in de kerk

René ten Bos in de peinspose

Een goed idee van de bibliotheek om René ten Bos uit te nodigen voor een lezing; hij kan goed vertellen en onderzoekt interessante thema's, zoals ik al eerder schreef.

Ook zelfonderzoek schuwt hij niet; hij observeert wat er met hem gebeurt nu hij denker des vaderlands is. Het meest in het oog springend vind hij dat overal zijn beeltenis verschijnt, waardoor hij een ander soort relatie met zijn gezicht krijgt, verwrongener.

Iedereen verwacht trouwens dat hij de hele dag denkt. Maar hij denkt echt niet de hele dag (en zijn kinderen zijn daar maar wát blij mee, bekende hij). En hij word constant gebeld om zijn mening over iets te geven, bijvoorbeeld het plasincident rondom Patricia Paay. Maar daar hééft hij helemaal geen mening over, tenminste niet een andere dan wij, het publiek.

Wat mensen niet altijd snappen is dat de filosofie ook helemaal geen meningenfabriek is. De filosofie is juist op zoek naar de paradox en stelt liever de goede vragen om boven het niveau van de mening uit te stijgen. Paradox betekent ook letterlijk 'tegen de mening' (para is tegen en doxa is mening).


De hoofdthema's uit zijn werk zijn transparantie en ecologie. Zijn proefschrift ging over managementgoeroes, waaronder Trump (toen al bekend, maar nog niet zoals nu, en in een andere functie). De invloed van managementgoeroes op managers is bijzonder groot. Managers hebben namelijk niet echt een professionele identiteit en zoeken dus houvast. Die vinden ze in de managementtheorieën zoals die van Trump (toen die nog 'gewoon' manager was). In een ander interview met hem las ik dat de invloed van met name de Angelsaksische managementtheorieën hier ontzettend gegroeid is, onder andere omdat de managers van tegenwoordig geen Frans of Duits meer lezen, terwijl de managementtheorieën die in die talen geschreven worden/ zijn, vaak beter toepasbaar op Europese bedrijven zijn.

Hij onderzoekt ook hoe Trump z'n (management)ideeën nu op de politiek loslaat. Interessant, want politiek is een andere business dan het zakenleven, maar er zijn ook parallellen, ondanks dat politiek voornamelijk over in- en uitsluiting (van groepen) gaat; in het zakenleven is iedereen juist welkom - als consument!

Ondertussen is het verkopen van boeken en lezingen over managementtheorieën een hele industrie geworden. De belangrijkste stroming is die van volgelingen van Carl Schmitt, die ook een belangrijke inspiratiebron voor ....Adolf Hitler was.
Graag leest Ten Bos dit soort geschriften niet, maar ja, you have to read the enemy om je eigen standpunten nog helderder te krijgen (en munitie te verzamelen).

Als filosoof ergert hij zich natuurlijk enorm aan de 'alternative facts' en versimpeling van ingewikkelde problemen. Een interessante tijd dus voor deze man, met een overvloed aan hyperobjecten en hypokritiek. Jazeker, mensen, ik heb een paar nieuwe woorden geleerd, en dat op de maandagmiddag tijdens de Vierdaagse/ zomerfeesten.

Laat dat wandelen maar aan anderen over. Voorlopig.

maandag 17 juli 2017

Zomerfeesten nu al groot succes


De Vierdaagse is nog niet begonnen, maar de zomerfeesten zijn wat mij betreft nu al een groot succes. Dat komt voornamelijk door het sympathieke Festival op ´t Eiland aan de Lentse kant van Nijmegen, sowieso de leukste kant natuurlijk.


Het begon zaterdag al met een optreden van Herman Brusselmans. De meningen over de man verschillen, maar ik blijf hem onweerstaanbaar grappig vinden, zo heerlijk zichzelf met z´n wapperende haren, sterk gekruide meningen en Belgische accent. Hij had eigenlijk drummer willen worden, bekende hij, maar dat was hopeloos mislukt; de wilde haren uit zijn bandjestijd heeft hij echter altijd gehouden. De humor ook, evenals zijn werkkracht.

Andere schrijvers vindt hij maar halfzachten, omdat het ze vaak niet eens lukt om ook maar een boek per jaar uit te brengen; zelf brengt hij er minstens twee per jaar uit. Evenals een ontelbare hoeveelheid columns, de verhalen die hij voordraagt nog niet meegerekend. Dat doet hij even tussendoor, net als de grote hoeveelheid televisieoptredens. En vrouwen, tegenwoordig. Voorheen was dát alleen Tania. We kennen het vervolg.


Een schrijver/ dichter/ performer die nog wel drumt, is Jules Deelder. Ook al zo'n portret. Wat een tempo heeft die man! Op die leeftijd! Ik heb het even gegoogeld, maar hij is gewoon al 73 jaar oud. En maar doorgaan!

Alfabetisch gezien
staat alles voor niets
Adam voor Eva en
auto voor fiets
Hel komt voor hemel
Duivel voor god
Haat staat voor liefde
Sleutel voor slot
Dood komt voor leven
Donker voor licht
Zes staat voor zeven
Maan komt voor zon
Dicht staat voor open
Ledig voor vol
Beneden voor boven
en tegen voor voor

Ach, BN´er, vertrouwde hij me toe, toen ik even een foto met hem mocht maken, dat klinkt toch als een ziekte, net als TBC´er.

True.


Degene die hard op weg is een BNner te worden, is Özcan Akyol. Hij trad op in de Stevenskerk. Of beter gezegd, vertelde er zijn levensverhaal. In drie kwartier, in grote lijnen het verhaal dat hij ook al in zijn boeken heeft verteld. Hij vermeed politiek en er mochten ook geen vragen gesteld worden na afloop. Dit ondanks dat er weinig Turken in de zaal waren.

Wél signeerde hij na afloop. Daar kon ik nog even een gesprekje met hem voeren. Ik vroeg hem of hij het plaatsje Epse kende, waar ik m'n puberteit heb doorgebracht en mijn ouders nu nog wonen. 'Maar natuurlijk! Ik heb wel eens rondgekeken of ik daar een huis kon kopen. Kom je uit het Epserbos?'
'Nee, zie ik er uit als een kakker dan? Mijn moeder had daar een bloemenwinkel. Ik heb trouwens in Deventer op school gezeten.'
Dat vond hij allemaal wel amusant geloof ik. Hij signeerde tenminste met de tekst: 'Voor Monique, uit Epse!' Alsof het een curiositeit betrof.

En zo blijft je verleden je achtervolgen.

vrijdag 7 juli 2017

Weblog over de oudheid met veel inscriptiemateriaal



Kijk, dat vind ik nou eens een leuk: een nieuw weblog met klassieke dingetjes, waaronder bijvoorbeeld een nu al mooie rijkdom aan vertalingen en inscripties met vertalingen en lesmateriaal eromheen. Het heet Legenda en is de lucht in gebracht door classica Silvia de Wild, die ook vertaalster is. En leuke koppen bedenken kan.


Hier bijvoorbeeld een inscriptie bij het graf van een hond, Parel geheten:
Gallië heeft me voortgebracht, een schelp uit de rijke zee/ gaf mij mijn naam, een naam die past bij mijn uiterlijk./ Ik was niet bang uitgevallen; zodoende had ik geleerd om onbekende wouden te doorkruisen en in de heuvels op ruigbehaarde zwijnen te jagen./ Nooit hoefde ik zware ketens te dragen,/ evenmin werd mijn glanzend witte lijf ooit wreed geslagen met een zweep./ Ik was gewend op de zachte schoot mijn baas en bazin te liggen/ en als ik moe was, mocht ik slapen op een opgemaakt matras./ Ik sprak vaker dan was toegestaan met mijn zachte hondenklank:/ niemand was bang voor mijn geblaf./ Maar nu ben ik dood na een lijdensweg bij de geboorte van mijn pups./ Onder een kleine marmeren steen lig ik begraven./ Parel.
Schattig toch?

Of deze voor Eucharis, actrice, danseres, kindster:
Eucharis, de vrijgelatene van Licina,
een talentvol (geschoold) meisje, getraind in alle vormen van kunst. Ze werd 14 jaar. 
Hé, jij daar, loerend bij de huizen van de dood,
sta even stil en lees mijn grafschrift eens goed door,
de liefde van een vader schonk dit aan zijn kind,
daar waar mijn overblijfselen geborgen zijn.
Vanaf mijn vroegste jeugd had ik talent voor kunst,
maar toen ik ouder werd en steeds meer roem verwierf,
kwam het bedroefde doodsuur dichterbij, te snel,
en heeft een verder leven ademtocht ontzegd.
Geschoold, getraind als door een Muzenhand was ik,
die pas nog dure feesten kleurde met mijn dans
en als actrice debuteerde op toneel.
Zie, hier in dit graf: de as van ons lichaam;
gehate Parcen zetten mij hier zingend bij!
Mijn mentor’s goedheid, zorgen, liefde, lof, haar trots
verstommen, zwijgen nu ik dood ben en verast.
Ik, dochter, liet mijn vader niets dan tranen na;
zijn nageslacht ging hem voor in de dag des doods.
Veertien verjaardagsfeesten neem ik met me mee,
voor eeuwig trots bezit in somber schimmenrijk.
Dit vraag ik nog: zeg voor je verder gaat ‘Rust zacht!’
Aardig inkijkje in de klassieke (inscriptie)wereld.
Ik hoop dat er nog vele volgen!

zondag 2 juli 2017

Sssst


Stiltecoupés zijn heerlijk om in te vertoeven. Als het er echt stil is, om lekker rustig te kunnen lezen of werken (dat heeft mijn voorkeur) en als het er niet stil is, om te observeren hoe mensen op die niet-stilte reageren.

Soms verdenk ik de NS ervan dat ze samen met wetenschappers een sociaal experiment aan het uitvoeren zijn, dat er camera's hangen en dat ze het gedrag van mensen in een situatie waarbij de regels in overleg moeten worden nageleefd bestuderen. Niet iedereen snapt het concept immers, en héél duidelijk staat het (expres?) ook allemaal niet aangegeven.
Hoe hard vecht de mens voor zijn behoefte aan stilte en hoe hardnekkig zijn de stilteverstoorders precies?

Afgelopen week week zat ik met een vriendin - zij is ook stiltecoupéfan - in een niet-stiltecoupé. De bovenste helft van de coupé was stilte, dat hadden we al geconstateerd, vandaar dat we beneden waren gaan zitten, want we wilden gezellig bijpraten.

Alleen was er een jonge, Elsevierlezende vrouw, die daar anders over dacht. 'Ssssst, het is hier een stiltecoupé!', beet ze ons toe.
'Sorry mevrouw, maar het is hier geen stiltecoupé, die is boven. Misschien dat u daar kunt gaan zitten.'
'Het is hier wel een stiltecoupé'.
'Nee hoor, er staat geen silence op de ramen, kijk maar.'

Wij als stiltecoupé-experts wisten dat we gelijk hadden, dus we negeerden de jonge Elseviermevrouw verder.

'Ik vraag het niet nog een keer! Jullie kletsen gewoon door. Wat een onbeleefdheid!'
'Mevrouw, nogmaals, het ís hier geen stiltecoupé.'
'Dan vragen we het aan de conducteur.'
'Prima, als die langskomt.'
Die kwam natuurlijk niet langs.

'En nú ben ik het zat!', zei de vrouw.
'Wij ook', zeiden wij. 'Fijne dag nog verder, wij gaan ergens anders zitten; we hopen dat u van uw tijdschrift geniet.'

Soms is het beter om je op te offeren als je je dag niet wilt laten verpesten door een per se-gelijk-willende-hebben-onsympathieke-rotmevrouw. Zeker als je in een leuk gesprek zit.

We vroegen ons nog wel af of de mevrouw niet een door de NS of wetenschappers ingehuurde actrice was en ze haar rol extra zuur had ingezet.

Wie weet.

We zagen haar later in de stationshal nog in de rij voor de geldautomaat staan. Ze zag er niet gelukkig uit. We hadden geen medelijden.

woensdag 21 juni 2017

De IRMA-app


Daar zat ik dan, tussen de alumni van de faculteit der Natuurwetenschappen, Wiskunde en Informatica, op de plaats van een collega die zelf niet aanwezig kon zijn.

En wel bij een lezing over privacy en hoe de Radboud Universiteit (en in het bijzonder de faculteit der Natuurwetenschappen, Wiskunde en Informatica) een steentje probeert bij te dragen aan het waarborgen van meer privacy door de ontwikkeling van haar IRMA-app.

Wat die app precies doet? Nou, het zou een vervanging kunnen worden voor bijvoorbeeld onze DigID. Wat daar mis mee is? Wel, het is niet zo'n prettig idee (let op de woordspeling) dat AL je gegevens op 1 plek bewaard worden en als iemand er fraude mee pleegt, dat die dan toegang heeft tot AL je gegevens. Dat is eigenlijk misschien zelfs wel een doodeng idee.

Beter is het om die gegevens gefragmenteerd aan te bieden aan degene die daar om vraagt. Dus als je (bijvoorbeeld voor het kopen van drank) aan moet tonen dat je 18 bent, dat je dan alleen DIE gegevens hoeft te leveren en niet je hele doopceel. En je er bovendien zélf eigenaar van bent, in plaats van iemand anders. Je revealt dus je eigen attributes (IRMA staat voor I Reveal My Attributes). Zie hier het filmpje dat ze gemaakt hebben:



Waarom ik ineens zo geïnteresseerd ben in privacy? Omdat we met ons team bezig zijn met een monsterklus: het maken van een zelfstudiemodule over privacy om (met name eerstejaars) studenten bewust te maken van de noodzaak van het beschermen van je persoons- en onderzoeksgegevens.

En dat is hard nodig.

Jammer dat de app alleen nog maar voor Androidtoestellen beschikbaar is. De iOS-versie komt waarschijnlijk over 2 maanden beschikbaar.

maandag 19 juni 2017

First we take Manhattan


Voor degenen die het zich al afvroegen: we made it to New York! En we zijn zelfs alweer terug. Maar gezien de drukke tijd daarna is het er nog niet van gekomen er wat over te vertellen hier.
Of het al die moeite waard was? Nou en of!

Sowieso was het heel bijzonder om een keer alleen met m'n dochter een week op pad te zijn - we bleken een verrassend goed team, maar de stad, het hotel en het weer waren ook perfect.

Wat we gezien hebben?
De bekende hotspots als Times Square (waar we dichtbij logeerden), het MoMA, de New York Public Library, Brooklyn Bridge, Wall Street, het 9/11 Memorial, het Vrijheidsbeeld en Ellis Island, Chinatown, Battery Park, Central Park, en winkels, heel veel winkels. Tja, dat krijg je ervan als je met een puber op stap gaat! Maar niet dat dat een straf was; ik heb er - als onervaren shopper - ook veel van geleerd. En het was er koel door de airco. Want het was weliswaar lekker weer, maar op enkele dagen ook iets té lekker: 36 graden in de schaduw.


Wat dat betreft was het schilderij met de ventilatoren uit de MoMA-tentoonstelling van Robert Rauschenberg zeer toepasselijk...

Van de polarisatie was - in de ene week dat we er waren - niet heel veel te merken. Uit nieuwsgierigheid hebben we Trumptower (op Fifth Avenue, waar ook veel winkels zich bevinden, alsook the New York Public Library) bezocht. Wat met name opviel was de enorme hoeveelheid beveiliging aldaar.

Verder hebben we een demonstratie en tegendemonstratie in een park nabij het 9/11 Memorial gezien (op de gedenkplaats zelf mag niet gedemonstreerd worden). De politie had er duidelijk haar handen vol aan om de twee groepen uit elkaar te houden, maar met groots machtsvertoon lukte het haar, zodat de Big Apple niet ontploft is tijdens ons bezoek en we van een geslaagd bezoek kunnen spreken.

En een goed verstaander snapt wat ik met die laatste opmerking bedoel.....



maandag 5 juni 2017

Frankfurt war toll


Maar of ik ook wat geleerd heb in Frankfurt? Jazeker!

Sowieso kennisgemaakt met het verschijnsel Bibliothekartag (zo'n 3.000 deelnemers) en heel veel nieuwe mensen leren kennen. Oude bekenden gezien ook. Natürlich, die (Bibliothek)welt ist klein! Het eerste wat opviel was trouwens hoe ontzettend goed het georganiseerd was - en dan had ik nog geen lezing bijgewoond; dat zag je gewoon meteen: niets, maar dan ook niets was aan het toeval overgelaten. Perfekt und pünktlich, dat is ook wel eens fijn!


Maar dus ook een lezing gegeven en in een internationaal forum over informatievaardigheden gezeten met vertegenwoordigers uit Engeland, Zweden en Tsjechië. Erg leuk en leerzaam om te doen. We zijn grofweg natuurlijk allemaal met hetzelfde bezig, maar er zijn ook wel wat verschillen. Zo is er in Zweden bijvoorbeeld een wet die voorschrijft dat 100% van de universiteitspopulatie onderwezen moet worden in informatievaardigheden (men bereikt overigens maar 50%). In Tsjechië is er geen wet die zoiets voorschrijft, maar is er in 2015 een enquête uitgevoerd onder alle 17 universiteiten over de mate van informatievaardigheid van de studenten. Kijk, dat zijn mooie initiatieven waar we iets van kunnen leren. In Engeland is er een zeer actieve Information Literacy Group (van de CILIP), die allerlei manieren zoekt 'to get rid of the image of book stamping', en daarin behoorlijk lijkt te slagen. Ze verdienen wat geld door het organiseren van een jaarlijks congres (de LILAC) en zetten dit in om ook de rest van de samenleving en met name de schooljeugd te bereiken met lessen in informatievaardigheden, bijvoorbeeld in samenwerking met Teen Tech en met een Facts matter campagne.

Verder heb ik naast een paar internationale meetings ook nog een workshop over Open Educational Resources van Jürgen Plielinger gevolgd; wat aardige tips over OER-sites gekregen, maar wat vooral duidelijk werd, was dat Nederland behoorlijk voor loopt op Duitsland op dit gebied. Waar er in Duitsland nog vooral gepráát wordt over dit onderwerp, is men (bijvoorbeeld in Utrecht en Wageningen) al bezig met het bouwen van repository's voor het opslaan van Open Online Onderwijsmateriaal. Men was dus zeer geïnteresseerd in mijn verhaal en wilde graag samenwerken, ook op het gebied van e-learning. LibGuides was er bijvoorbeeld totaal onbekend, laat staan Xerte.

Hebben zij even geluk dat Nederland (en dan met name de KB) volgend jaar partner is met de Duitsers in de bibliotheekwereld/ organisatie Bibliothekartag! Dit jaar was dat Amerika, misschien dat er daarom wel zo veel aandacht was voor het nieuwe ACRL-framework. Ja, ja, daar moet ik me ook maar eens wat meer in gaan verdiepen; gelukkig loopt er momenteel een 23-dingencursus.


Trouwens niet te vergeten: Frankfurt is ook nog eens een leuke, mooi aan de Main gelegen stad. En ik had bovendien het geluk dat er tijdens mijn verblijf ook nog een Magrittetentoonstelling was.

Geen moment verveeld dus en tevens een uitnodiging om eens naar Universiteitsbibliotheek in Bonn te komen op zak. In combinatie met een Irantentoonstelling in die stad.

Nicht slecht!

zondag 28 mei 2017

Frankfurt, here I come!


Eigenlijk wou en zou ik dit jaar maar naar één congres gaan. Want congressen zijn leuk en leerzaam, maar slokken tegelijkertijd ook behoorlijk wat tijd op.

Maar de uitnodiging om naar de Bibliothekartag in Frankfurt (rare naam overigens voor een congres van vier dagen) te komen, kon ik niet afslaan. Mij was namelijk gevraagd Nederland te vertegenwoordigen in een sessie over de stand van zaken met betrekking tot Informatievaardigheden in Europa. Engeland, Zweden en Tsjechië zouden elk ook met een spreker vertegenwoordigd zijn.

Toen ik uitgenodigd werd, dacht ik, afgaande op de naam, dat het om een congres van één dag zou gaan, maar het is er dus een van vier dagen. Gezien het programma (met bekende onderwerpen als Open Acces en Research Data Management en behoorlijk wat sprekers uit het Openbare Bibliotheekwezen), houd ik het beperkt tot een tripje van drie dagen; maandag en vrijdag heb ik immers andere verplichtingen in het land (respectievelijk de landelijke werkgroep Open en Online Onderwijs, een topic dat ik zeker zal benoemen in mijn presentatie (ben ook benieuwd hoe ver andere landen zijn op dit gebied) en het landelijke overleg over informatievaardigheden, het zogenaamde LOOWI).

Aangezien dat laatste overleg pas op vrijdag is, kan ik de vragen die op het congres bij de forumdiscussie aan bod zullen komen, niet voorleggen aan het juiste gremium, maar wie weet zijn er mensen uit die club die mijn weblog lezen; die kunnen dan in de comments hieronder reageren.

How do you discuss and use the ACRL-Framework Information Literacy in your countries?
How is information literacy fixed within the curricula?
How do you estimate the need for new skills as data librarian or copyright librarian?
Do you discuss the competencies, skills and formal qualification of the teaching librarian in your
countries?
Does your university support information literacy?
Are there political initiatives for enhancing information literacy in your countries?
Is the teaching library widely accepted in your countries?

Interessante vragen. En natuurlijk zal ik jullie op de hoogte stellen van het verloop van de discussie. Vanuit mijn viersterrenhotel (het voordeel van een invited speaker, joehoe!).

zondag 21 mei 2017

Lekker eten


Dat ik van lekker eten houd, moge de lezers van deze weblog bekend zijn. En anders weten ze het nu. Dus: toen er een letter-eten (nee, dat is geen typfout) met Iraans eten werd georganiseerd, dacht een kennisje van mij meteen aan mij.

'Kom je ook mee, dat is gezellig! Het is een soort huiskamerrestaurantidee, samen met een man of 12 aan een mooie grote tafel in de internationale kookboekenbibliotheek van Inge genieten van een maaltijd, een Iraanse dit keer, bereid door een Iraanse kennis van Inge.'

Nou, dat wilde ik wel een keer proberen, waarom niet?

Dus ik mee, en ik vond het fantastisch! Mooie locatie, heerlijk eten en geweldig gezelschap. Wat wil je nog meer? Alleen jammer dat er maar 1 man bij was. Dat moet beter kunnen!

Of zouden mannen soms niet van lekker eten houden?

donderdag 11 mei 2017

Eindexamen voor volwassenen


Ben je benieuwd welk niveau je zou scoren als je de CITO opnieuw zou mogen doen?
Op de DWDD-site hebben ze een mooi testje van 10 vragen om te bepalen in welk niveau je ingedeeld zou worden.
Quick, easy and anonymous.
Bij mij klopte het gelukkig. Pfew!

vrijdag 5 mei 2017

Bij het consulaat


Na de horror van het invullen van alle formulieren voor het verkrijgen van het visum voor Amerika, moesten we ons ook nog op het consulaat melden voor een persoonlijk interview.

'Ach, weet je, dan maken we er ook een gezellig dagje Amsterdam van', zei ik tegen mijn dochter. 'En 's avonds moeten we toch naar Zaandam, voor een voorstelling van Theo Maassen.'
'Maar ik moet nog leren voor mijn examen, wanneer doe ik dat dan?'
'Nou, na de afspraak in het consulaat kunnen we lekker in de Openbare Bibliotheek in Amsterdam gaan zitten studeren en lekker lezen.' Dat lekker lezen gold voor mij uiteraard. Soms heb je als ouder nu eenmaal privileges.

Onze afspraak bij het consulaat was om 9.45 uur. In de trein kwamen we erachter dat mijn dochter een laptop bij zich had en dat die niet mee naar binnen mocht. Ah, geen probleem, het consulaat is toch op het Museumplein, dan doen we die wel even in een kluisje bij het Stedelijk museum.

Dachten we.

Want het Stedelijk bleek pas om 10 uur open te gaan. En voor het Van Gogh en het Rijks stonden enorme rijen. Wat nu? Eerst maar eens een koffie scoren bij het museumcafé, dat wél open was. Nadenken. Vragen of we de laptop misschien even in het museumcafé konden achterlaten. 'Die vraag krijgen we heel vaak, maar dat mogen we niet doen, hoezeer dat ons ook spijt. We krijgen hier soms hysterisch huilende mensen, maar we kunnen ze echt niet helpen. Ze zullen een nieuwe afspraak moeten maken, en dat duurt drie weken. En die tijd heeft niet iedereen.' Nou, wij dus ook niet - onze reis zou over een maand zijn en dat zou wel heel krap worden. 'En dat ga ik ook echt niet doen, want dan zit ik midden in mijn examens', kondigde mijn dochter aan.

Wat nu?

Gewoon maar gaan en kijken wat er gebeurt. Volgens de serveerster waren ze de laatste tijd iets milder wat betreft het meebrengen van elektronische apparatuur. 'Can I have a look in your bag? Do you have a laptop?, vroeg de bewaker nog voordat we naar binnen konden en onze zaak bepleiten. 'You have got 20 minutes to get rid of your laptop, otherwise you'll have to make another appointment.'

Twintig minuten? Het voelde alsof we een tijdbom in onze tas hadden. Waar raak je in 's hemelsnaam een laptop kwijt? De Rabobank om de hoek wilde niet zomaar een laptop bewaren. Ja maar jullie hebben toch kluisjes, verdomme? Wat zijn jullie nou voor een bank! Toch het Van Gogh maar proberen. En godzijdank had ik m'm museumjaarkaart bij me. Want met de museumjaarkaart mag je via een aparte ingang naar binnen, bleek. De ingang voor groepen. Zonder rij. Mijn verhaal kon gelukkig op sympathie rekenen en ik mocht mijn rugzak met laptop in een kluisje deponeren en kreeg netjes een retourticket mee om 'm weer op te halen. Zie, er zijn wel mensen die meedenken! En die werken blijkbaar voornamelijk in musea.

En nu? Terugrennen naar het consulaat. Net op tijd. De bewaker herkende ons gelukkig nog ondanks onze rood aangelopen en bezwete hoofden. We konden naar binnen.

Binnen betekende een bedompte ruimte met zo'n dertig stoelen van een onaantrekkelijk soort bruin. Een wachtruimte op het vliegveld of in het ziekenhuis. De gezichten naar de deur. Vier loketten aan de andere kant. Bij het eerste loket moest je je melden als je volgens je volgnummertje aan de beurt was. Daar moest je je papieren inleveren. Een pasfoto hoefde niet - hoewel toch duidelijk bij de instructies stond dat je die moest meenemen.

Scans van beide handen en duimen wilden ze wel. We moesten hard op het apparaat drukken. 'Hoe oud ben je?', vroeg de beambte aan mijn dochter. Controlevraag. 'Heeft u uw Iraanse paspoort bij u?' Dat had ik gelukkig, ondanks dat dat niet in de instructies stond. 'Het paspoort is verlopen', zei ik er voor de duidelijkheid bij, maar dat gaf verder niet. Het werd bij de papieren gestopt. Dat ik in het aanvraagformulier voor het visum per ongeluk mijn woonplaats in plaats van geboorteplaats had ingevuld gaf ook niet. We konden weer gaan zitten en wachten totdat onze naam werd omgeroepen.

Ondertussen konden we met alle gesprekken aan de loketten meeluisteren. Het hemd werd de mensen van het lijf gevraagd. We wisten wat ons te wachten stond. Dat was een voordeel. We hadden alleen niet gedacht dat deze interviews en plein public zouden worden afgenomen. Een beetje privacy zou fijn geweest zijn.

Onze naam werd omgeroepen en we snelden ons naar loket 3. Ergens waren we langzamerhand best een beetje zenuwachtig geworden in deze poppenkast. Dat is vast ook de bedoeling van dit soort settings. We moesten nóg een scan van onze handen en onze duimen laten maken. Deze keer moesten we juist niet drukken. 'Niet zo hard drukken, zo kan ik toch geen fatsoenlijke scan maken?' Ja sorry hoor, bij het scanapparaat van uw collega moesten we juist hard en nog harder drukken.

'Hoe weet u zeker dat u een dubbele nationaliteit heeft? Waarom staat u bij uw man in het paspoort en heeft u geen eigen paspoort?' 'Dat weet ik niet, dat heeft mijn man allemaal geregeld.' 'Wanneer was u voor het laatst in Iran en wat deed u daar?' 'In 2009, op familiebezoek.' 'Wat gaat u in Amerika doen?' 'Gewoon, een stedentrip naar New York.' 'Okay, het visum wordt naar u opgestuurd.'
We kregen onze documenten terug en stonden een beetje verbouwereerd naar de mevrouw te kijken. 'En ons paspoort dan?' 'Dat wordt naar u opgestuurd.'

We dropen af. Dit was het dan. We kregen blijkbaar een visum (maar zouden daarvoor wel een paar dagen paspoortloos zijn). Terug naar het Van Goghmuseum voor onze 'gevaarlijke' spullen en bijkomen bij een lunch in wat een zaak van Gordon bleek te zijn. Dat ook nog!

Gelukkig had ik een surrealistisch boek voor in de bieb bij me en had Theo Maassen nog een paar goeie grappen in de aanbieding. Anders had ik het allemaal niet geloofd en als te surrealistisch beoordeeld.

donderdag 4 mei 2017

Amerika en het hebben van een dubbele nationaliteit


Na haar examen wilde mijn dochter iets speciaals doen en wel een reisje naar New York. Okay, ik ga wel mee, offerde ik mezelf op.

Over een maand is het zover en gaan we.

Alleen nog even het Estaformulier invullen, zeiden ze bij het reisbureau enkele maanden geleden optimistisch. En een creditcard aanvragen is ook wel handig.

Bon.

Maar sinds januari (lees Trump) volstaat dat Estaforumlier voor mensen met een dubbele nationaliteit niet meer. Dat wisten we. Maar: of we zelf een dubbele nationaliteit hadden, dat wisten we eigenlijk niet zeker. Ach joh, dan vragen we toch gewoon zo'n visum aan. Boeie.

Even bij het gemeentehuis vragen hoe we geregistreerd staan. Met 1 nationaliteit, mevrouwtje. Ah, mooi, dan hebben we geen dubbele nationaliteit, zie je wel. Maar er knaagde toch iets. Een internetzoektocht leverde op dat per 2014 bij de gemeenten nog maar 1 nationaliteit wordt geregistreerd. En dezelfde zoektocht leverde ook op dat - of je nu een geldig paspoort hebt of niet - je de eenmaal aangevraagde Iraanse nationaliteit voor het leven hebt en dat dat sowieso automatisch geldt voor kinderen van Iraniërs.

Oei. Toch maar even een visum aanvragen dan.

Alleen dat even, daar had ik me dus flink in vergist. Een ondoordringbaar woud, die website. Maar uiteindelijk kwam ik waar ik wezen moest en kon ik na allerhande check-ins  het formulier gaan invullen. Nadat we pasfoto's op Amerikaanse leest a 20 euro hadden laten maken. Daarna een avond werk per aanvraag. Alles, maar dan ook alles wilden ze van mij en mijn dochter weten. Tot en met de naam en het telefoonnummer van de rector van haar middelbare school. Het voelde als strafwerk. Strafwerk voor het hebben van een dubbele nationaliteit. Strafwerk voor de opkomst van het populisme. Plaatsvervangend strafwerk voor het stemgedrag van de Amerikanen.

En na afloop: de kosten voor het visum: 160 euro per persoon. Zijn ze gék geworden? Voor een weekje New York? Maar na al dat uit- en opzoekwerk wilde ik dat visum eigenlijk ook wel graag hebben; ik heb eenmaal eenmaal een hekel aan avonden werk weggooien. Maar als ik dit allemaal van tevoren geweten had, dan waren we niet naar Amerika gegaan, that's for sure.

Hiermee hield het overigens niet op, want we moesten ook nog naar het Amerikaanse consulaat in Amsterdam en daarvoor moesten we een afspraak maken en nog meer bewijsstukken overleggen. Huwelijkscertificaten en geboortebewijzen. Nee, een trouwboekje was niet voldoende, zei de gemeenteambtenaar. Want je zou allang weer gescheiden kunnen zijn. Nou, beter juist toch, in Trumps gedachtengang? Doe het toch maar, je weet maar nooit met die Amerikanen.

O, en ik zie hier dat je paspoort nog minder dan zes maanden geldig is. Dat moet je dus ook verlengen. Hoezo? Ik zag dat voor bepaalde landen geldt dat je paspoort bij vertrek nog zes maanden geldig is, maar niet voor Nederland. Nou, toch maar even doen? OK, kan dat nu? Nee, daar moet u even een aparte afspraak voor maken. Kan dat dan vóór 2 mei, want dan hebben we een afspraak op het consulaat. Nee, dat is niet mogelijk, mevrouw. Nou, dan wagen we het erop. Maar ik maak voor de zekerheid toch maar een afspraak voor als u gelijk blijkt te hebben. Quid non, bleek achteraf.

Ik snap dat er bureautjes bestaan die visumaanvragen voor je regelen. Het is een hel.

In de volgende post het mogelijk nog gruwelijker vervolg. Als je nog zin hebt.

maandag 1 mei 2017

Goed plan


Afgelopen weekend sprak ik een vriend die (parttime) in het onderwijs werkt. We kregen het over vergaderen en wat een energie dat kan opslokken.

Zelf had hij niet zo´n last van het vergaderen bij hem op school; hij heeft in zijn contract verwerkt dat hij in plaats van deel te nemen aan de wekelijkse vergadering een uur per week extra lesgeeft.

Een uur extra energiegever in plaats van energielekker.

Geniaal plan en nog goedkoper voor de schoolleiding ook! Heet zo iets niet win-win?

zondag 23 april 2017

Denker des vaderlands


Hij loopt al een tijdje bij ons op de universiteit rond, en toch had ik nog nooit van hem gehoord. Logisch misschien, want hij doceert bij de faculteit der Managementwetenschappen en daar heb ik over het algemeen niet zo veel mee te maken.

Aan de andere kant geeft hij wel eens lezingen voor Radboud Reflects omdat hij filosoof is. En de lezingen van die club bezoek ik met enige regelmaat.

Over wie ik het heb?

René ten Bos, hoogleraar filosofie van de Managementwetenschappen en de komende twee jaar Denker des Vaderlands. Een rasechte Twentenaar zónder kapsones en mét tattoos. Lekker recht voor z'n raap. Zoon van een textielarbeider. Studeerde eerst filosofie en liet zich daarna omscholen tot bedrijfskundige. Als bedrijfskundige verdiepte hij zich in managementgoeroes, waaronder Donald Trump: 'het is heel zinvol om te lezen hoe deze idioten denken dat deze wereld in elkaar zit.'

Hoe hij op mijn netvlies gekomen is?

Door twee interviews, een getiteld Management is een vorm van verborgen werkloosheid in de Intermediair en een andere 'de universiteit, dat heurt toch niet bie oe' op Voxweb.
Tja, want als je denker des vaderland wordt, dan zul je dat weten ook en word je geïnterviewd, ook als je geen bekende Nederlander wilt worden.

Ben benieuwd wat hij ons nog gaat brengen, deze denker. Hij wil het in ieder geval over transparantie gaan hebben. Dat is tegenwoordig wel een dingetje ja, transparantie. Hoe ver moet je daar in gaan? Zelf haalt hij in dat verband graag een uitspraak van zijn collega Paul Frissen aan, die daar over zegt: 'vrijheid is het recht van iedereen om bepaalde geheimen te hebben'. Hoewel ik zelf een groot voorstander van open ben, zit daar toch ook wel wat in. Niet alles hoeft in de openbaarheid.

Over bureaucratie heeft hij ook een duidelijke mening. Hij vergelijkt deze met een inktvis: een plakkerig en ongrijpbaar fenomeen, dat ook voordelen heeft (bijvoorbeeld als buffer). Luister zelf maar eens naar zijn lezing hierover. Interessant kantoorvoer!
Zelf had ik daar nog nooit zo over nagedacht; ik ervaar bureaucratie toch vooral en alleen als iets negatiefs en tijdrovends.

Grappig om te bedenken dat mijn dochter hem volgend schooljaar als docent krijgt, tenminste als ze haar plan gaat doorzetten om bedrijfskunde te gaan studeren.

Ik ben bijna jaloers op haar.

Zie ook hier voor nóg een interview met René ten Bos over o.a. zijn hobby's en muzieksmaak (Gelderlander)

zaterdag 22 april 2017

Ilja's Instagram


Sommige mensen kunnen alles. Neem Ilja Leonard Pfeijffer. Was-ie eerst al een briljant wetenschapper - op z'n minst volgens zichzelf - bleek hij ook nog eens een prima dichter te zijn, en ontpopte hij zich later als een fantastisch schrijver met LibrisLiteratuurprijs en al.

Maar nu blijkt hij ook nog eens zeer verdienstelijk te kunnen fotograferen, blijkens de mooie en sfeervolle (veelal ook portret)foto's van Genua op Instagram.

En aangezien het daar altijd mooi weer lijkt, krijg ik door die foto's (en het La Superbaboek natuurlijk) gewoon zin om de stad eens te bezoeken.

Ook eens een kijkje nemen? Zie hier zijn instagramaccount.

woensdag 19 april 2017

UB-gidsen


Een gedeelte van de website van onze UB bestond uit zogenaamde vakgebiedenportals. Deze werden weliswaar door sommige bezoekers gebruikt, maar niet echt veelvuldig, op een enkele uitzondering na. Ze zagen er dan ook niet heel aantrekkelijk uit.

Dat moet beter kunnen, dacht de webredactie. En zo gedacht, zo gedaan. Dus hebben we na een voorbereidingstijd van ruim twee jaar nu voor elk vakgebied apart (maar in de grond gebaseerd op hetzelfde ontwerp) een splinternieuwe portal, UB-gids genaamd.

Zelf heb ik meegedacht over de inhoudelijke vulling van die van Geschiedenis en Klassieke Talen. Zie hier het resultaat:

UB-gids Geschiedenis
UB-gids Klassieke Talen

Mocht je nog aanvullingen hebben: ik houd me aanbevolen!

zaterdag 15 april 2017

NIOD en Netwerk Oorlogsbronnen


Bij het vorige geschiedenisvakreferentenoverleg bij het NIOD was ik te laat. Vertraging, NS, je weet zelf. Maar nu was ik dus op tijd. Er was alleen geen rondleiding dit keer, die heb ik dus definitief gemist. En ze hebben juist zo'n mooi gebouw, daar aan de Herengracht!

Maar het was goed om iedereen weer eens te zien en met elkaar bij te praten. En bijvoorbeeld te merken dat we niet de enige bibliotheek zijn die klachten van gebruikers krijgen over de (landelijke) overgang naar het nieuwe bibliotheeksysteem.

's Middags kregen we uitleg van Lizzy Jongma en Tessa Free over een mooi nieuw initiatief, waarbij het NIOD als partner fungeert; het bijeenbrengen van alle oorlogsdocumentatie die nu verspreid over Nederland aanwezig is: Netwerk oorlogsbronnen. Dat lijkt een fluitje van een cent, maar is in werkelijkheid behoorlijk lastig omdat iedere instelling (ze hebben nu inmiddels het materiaal van 400 instellingen via linked open data aan elkaar gekoppeld) andere software, formats en trefwoorden (heeft) gebruikt.

Mocht je niets te doen hebben, dan kun je helpen: ze zoeken nog mensen om het vele materiaal dat nog niet gedigitaliseerd is, te scannen of fotograferen. Geld storten mag ook.

Veelbelovend, deze site.

zondag 2 april 2017

Eindelijk


Eindelijk is-ie weer open, de Jan Linders in ons dorp. Wat een luxe! En ze hebben ook meteen een actie: plastic poppetjes van emoticons, oftewel emoji-stixx.


Maar dat is toeval, gelukkig toeval voor de kids van Lent. Niet voor ons volwassenen. Want wij worden ouderwets belaagd als we uit de supermarkt komen.

Oude tijden herleven dus. Gelukkig zijn er inmiddels dranghekken geplaatst.

zaterdag 1 april 2017

ECIL- reünie: Gent


We hadden het vorig jaar in Utrecht al afgesproken bij de vorige reünie: we komen een keer bij jou op bezoek in Gent, Ann!

En afgelopen weekend is het er dan eindelijk van gekomen.

Met het hele Holland House (geuzennaam van de ECIL-congresgangers) togen we naar Gent. En wat een onthaal daar! Er was een fantastisch programma voor ons samengesteld door Ann en haar collega's.

Eerst een rondleiding door de splinternieuwe, zeer moderne openbare bibliotheek van Gent (de Krook) en daarna een heuse archeologische tour door het charmante Belgische stadje onder leiding van Geert, de man van Ann.


Maar niet zonder lunch tussendoor; en wat voor een lunch! Geheel verzorgd in een Libanees (tapas)restaurant - betaald door de universiteit! Kijk, dat is nog eens gastvrij onthalen door de stad!

En natuurlijk hebben we ons ook laten verleiden door de Belgische biertjes en de Gentse neuzekes.


En een copieus avondmaal, plus nachtelijke stadswandeling, overnachting en 's ochtends ontbijt aan het water.


Wijs, zouden ze in Gent zeggen...

vrijdag 31 maart 2017

Bezoek van de EUR: gave projecten


Hoe véél mensen met puur enthousiasme, gedegen vakkennis en weten waar studenten écht behoefte aan hebben, kunnen bereiken, werd me gisteren weer eens duidelijk in de persoon van Farshida Zafar (en haar collega´s).

Farshida zag ik voor het eerst op Dé onderwijsdagen in november vorig jaar, toen ze de SURF onderwijsaward gewonnen had. Omdat haar energie en enthousiasme me meteen aanspraken, ben ik eens gaan googelen op haar naam en zag dat ze onder andere een battle app had ontwikkeld, of beter gezegd had laten ontwikkelen, om haar studenten te laten oefenen met de (juridische - ze is van huis uit juriste) lesstof. Goh, dacht ik, dat zou ook een goed middel zijn om in te zetten tijdens onze bibliotheekinstructies!


En dus trok ik de stoute schoenen aan en stuurde haar een mail om te vragen of de app ook voor onze UB beschikbaar of bruikbaar te maken was. Ik kreeg meteen (enthousiast) antwoord. Met een paar aanpassingen zou het waarschijnlijk zo kunnen, schreef ze. Zullen we naar jullie toekomen om het te demonstreren?

Wow, we hoefden niet eens naar Rotterdam te reizen, ze zouden naar ons toekomen; wat een luxe!

De afspraak was snel gemaakt; de uitwerking liet iets langer op zich wachten, maar gisteren was het dan zo ver. Van tevoren hadden we al voor ons aansprekende vragen (over ons nieuwe bibliotheeksysteem) mogen inleveren, die de projectleider (Tamar van Heyningen, ook al zo'n star) in de app geladen had.


Een dag voor de bijeenkomst konden we al tegen elkaar spelen met behulp van deze vragen - en reken maar dat de collega's fanatiek waren! Voor de dag zelf had ze ook al een quiz over Nijmegen en de Radboud Universiteit voor ons gemaakt. Zo attent!


Overigens was dat niet het enige wat ze kwamen demonstreren; de EUR is ook een project all you can read, een soort spotify voor verplichte studieboeken, gestart. Dit project is nu in handen van Maarten Steenhuis, de adjunctdirecteur van de UB van de EUR, die ook mee was, maar is uiteraard gestart bij de faculteit Rechtsgeleerdheid, van - juist - Farshida.

Het model werkt als volgt: studenten betalen een vast bedrag, 20 euro per maand, aan de uitgevers, die alle verplichte studieboeken voor hen openzetten gedurende de abonnementsperiode. In deze periode kunnen de studenten de boeken downloaden en voor zichzelf (ook offline) bewerken (markeringen en aantekeningen maken).

Een prima dienst voor de studenten, lijkt me!

Al met al een mooie lunchbijeenkomst, perfect georganiseerd door collega Norma.

En ja, zeggen wij onze collega's uit Rotterdam na: digitaal is normaal. (En mag ook best leuk zijn :).

zondag 19 maart 2017

Collegetour


Belofte maakt schuld, dus hierbij nog een klein verslagje van de Collegetour die ik bezocht heb in het kader van de Career Week van de RU.

Gasten waren weervrouw Margot Ribberink, directeur Arbeidsmarkt Randstad Marjolein ten Hoonte en ex-politica Agnes Kant, allen alumnae van de Radboud Universiteit, allen vrouw, inclusief de interviewster. Keken we hier naar de elite van de toekomst? Het zou - gezien de prestaties van de meisjes op de universiteit - zo maar kunnen.

Maar daar ging het niet over tijdens de collegetour. Veeleer over de carrières van de dames en hoe ze die aangepakt hadden. Over een paar dingen waren ze het eens: je moet je hart volgen, een beetje lef hebben, goed beseffen waar je goed in bent, je breed ontwikkelen.

Alle drie gaven ze toe dat ze in hun jeugd best verlegen, en niet echt uitgesproken waren. Dat dit in de loop der tijd (bij de een wat eerder dan bij de ander) bijgetrokken was, ze meer zelfvertrouwen kregen en zichzelf meer durfden te laten zien.


Ribberink (ze noemde zichzelf de eerste klimaatvluchteling), studeerde aanvankelijk in Leiden (biologie), waar ze zich totaal verloren voelde, en is toen naar Nijmegen verhuisd, waar alles eigenlijk meteen op rolletjes liep en ze zich helemaal in haar element voelde. Na haar studie meldde ze zich met een beetje bluf als uitstekende kandidate voor het presenteren van het weer bij het net opgerichte bedrijf MeteoConsult en de rest is geschiedenis. Dat ze er een paar jaar geleden bij RTL4 uitgekickt werd vanwege haar leeftijd, deed haar niets; ze heeft het bij Omroep MAX ook naar haar zin....


Marjolein te Hoonte is een wat minder bekende alumna. Je had haar onder andere kunnen kennen van de Tegenlichtaflevering over de toekomst van werk, maar er zijn natuurlijk weken dat je, net als ik, niet naar Tegenlicht kijkt. Ze heeft ooit aan de RU rechten gestudeerd, en zegt dat ze daar nog elke dag profijt van heeft - inzake arbeid zijn er altijd wel juridische kwesties uit te zoeken en die bagage heeft ze toch maar mooi. Ze maakte een heel open en toegankelijke indruk. Geen probleem als alle aanwezigen (en dat waren er toch gauw een stuk of vijftig) contact met haar zouden zoeken via haar LinkedInprofiel, vond ze. Maar ze moesten wel duidelijk kunnen omschrijven wat ze te bieden hadden.


En dan Agnes Kant, tegenwoordig directeur van Labreb, maar toch vooral bekend als SP-voorvrouw. Ze vertelde dat veel dingen bij haar niet gepland waren, maar haar overkwamen. Zoals het kamerlidmaatschap van de SP. Jan Marijnissen kwam haar gewoon hálen bij de Radboud Universiteit, waar ze als wetenschappelijk medewerker epidemologie aan het werk was. Ze moest voor de SP de kamer in, en snel ook! Jarenlang heeft ze daar gewerkt als woordvoerder gezondheid en toen Marijnissen ziek werd, 'moest' ze ook aan de bak als fractievoorzitter, wat niet haar eerste keus geweest zou zijn.

Achteraf was ze trouwens liever arts geworden. Maar ze is nu tevreden met haar directeurschap en gaat alleen de politiek pas weer in als ze minister van gezondheid mag worden. Ze kwam trouwens heel redelijk en minder bitcherig over dan op televisie. De bitcherige indruk weet ze aan met name een discussie met Geert Wilders, waarbij de geluidsinstallatie heel slecht was en ze dus een beetje moest schreeuwen om een enigszins verstaanbaar te zijn.

Haar politieke activisme was ze overigens nog niet kwijt; we moesten allemaal vooral maar op de SP stemmen en niet op Groen Links of D66, want die waren vóór het leenstelsel.

Leuke middag, met drie mooie en totaal verschillende carrières van boeiende vrouwen.

donderdag 16 maart 2017

Legocarrière


Deze week is het Career Week bij de Radboud Universiteit. Dat betekent de hele week allerlei activiteiten rondom de arbeidsmarkt en loopbaan(oriëntatie), niet alleen van studenten, maar ook van werknemers en alumni.

Maandag was er bijvoorbeeld een Lego Serious Play - sessie, waarin het de bedoeling was te ontdekken wie je bent en wat je aspireert in je werk. Aangezien het aangekondigd werd als een innovatieve methode voor ontwikkeling van visie, strategie en innovaties op het niveau van zowel team als organisatie, had ik me ervoor opgegeven.

We begonnen met het bouwen van een toren met jezelf 'on top'. Hoewel we allemaal hetzelfde setje blokjes hadden, zagen onze torens er behoorlijk verschillend uit. De ene toren was hoog, de andere laag, de een massief, de andere met veel lucht tussen de blokjes. Je gemaakte bouwkeuzes mocht je toelichten in je groepje. Hierna mochten we een model van papier nabouwen en er eigen elementen aan toevoegen. Natuurlijk met toelichting waarom je juist voor deze toevoegingen had gekozen.

Daarna mochten we een vervelende baas die je ooit gehad had bouwen. Hierop werd, hoewel we maar weinig blokjes hadden, natuurlijk flink losgegaan. Het resultaat van mijn nachtmerriebaasje:


Een toezicht- en controlehouder met cycloopoog en een alarmknop op het hoofd die het mooie en weerloze (de roze bloem) probeert kapot te slaan. De baas heeft zichzelf op een sokkel gezet. De verbinding is vooral met boven; daar is de aandachtsantenne op gericht.

Daarna mochten we gaan bouwen met de grote bakken Lego, die nog veel meer mogelijkheden boden dan onze kleine opwarmpakketjes. De opdracht was een model van je eigen kwaliteit(en) te maken. Dat viel nog niet mee. En die daarna was nog moeilijker: een visualisatie van de mogelijke resultaten van het inzetten van je kwaliteit(en) over een paar jaar. Dit is die van mij - en jullie weten allemaal hoe creatief ik ben, right? - een open raam met een schotelantenne die in verbinding staat met meer open ramen met als resultaat een open schatkist met zichtbare rijkdom (open online leermaterialen) voor iedereen.


Andere mensen hadden uiteraard weer heel andere dingen gemaakt, zoals een brug met aan weerszijden een hond en een kat, met onder de brug een haai. Verder was er een huis van kennis met meerdere verdiepingen, waarin alles en iedereen met elkaar in verbinding stond en de koning zich op de onderste verdieping verbond. Een ander had weer een rots gefabriceerd: hij hoopte voor anderen een rots in de branding te zijn en zelf ook een vaste baan te krijgen.

Door het bouwen met Lego kwamen we op een prettige manier met elkaar in gesprek, hoewel we elkaar van tevoren helemaal niet kenden en ook behoorlijk in leeftijd verschilden, want studenten en medewerkers zaten door elkaar.

Echt innovatief zou ik het niet willen noemen, want volgens mij wordt het gebruik van dit soort materialen al veel langer bij allerhande therapieën en groepssessies gebruikt, maar het was wel fun.

Na deze workshop ben ik ook naar naar een soort Collegetour met onder andere Agnes Kant en Margot Ribberink geweest, maar daarover later meer.

zondag 5 maart 2017

Van proza poëzie maken


Hoe je van proza poëzie maakt? Nou, eenvoudig zat.
Men neme het boek Made in Europe van Pieter Steinz en make er een serie van op televisie met Dimitri Verhulst als presentator.
Mooie muziek en prachtige beelden en montages erbij, goed, poëtisch en persoonlijk aan elkaar gepraat door de artistieke schrijver. En voilà, een meesterwerk!

Logisch dat tv-criticus Hans Beerekamp het programma als het beste van de afgelopen maanden bestempelde.
Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik deel 1 en 2 tot nu toe het mooist vond.
Maar we hebben er nog vier te gaan.

zaterdag 25 februari 2017

Zwevende supermarkt


Op 20 maart is het eindelijk zover, dan hebben we weer een supermarkt in Lent. Nou ja, supermarkt. Noodsupermarkt.

Nét voordat de lente begint.

Het wordt een soort zwevende supermarkt, want hij wordt over het water heen gebouwd Crisis noopt toch maar mooi tot innovatie. Zo vlak naast het kerkhof.

In ieder geval hoeven we als het goed is straks geen kopjes suiker meer bij de buren te schuimen.

woensdag 22 februari 2017

Calamus perambulans


Door mijn ex-collega Harrie, die op z'n 65ste opnieuw aan het studeren is geslagen, en wel klassieke talen, was ik voorgedragen om een column te schrijven voor de studievereniging van klassieke talen, het Sodalicium Classicum. Zelf had hij er ook een mogen schrijven, en hij had besloten het stokje aan mij door te geven.

Ik was natuurlijk vereerd, maar vond het ook een beetje eng, want waar moet je het over hebben? Nou ja, boeken en bibliotheken natuurlijk, dat is wat ons uiteindelijk verbindt. Ik zal jullie ook mee laten genieten:



Classici en bibliotheken

Classici en bibliotheken, dat is een logische combinatie, want in bibliotheken staan boeken en classici houden van boeken.

Toen ik nog studeerde, kocht ik  nogal eens boeken, met name bij antiquariaten. Als zo´n antiquair doorhad wat ik studeerde, kreeg ik vaak te horen dat classici zo´n beetje de enige studenten waren, die er een eigen bibliotheekje op nahielden. De rest van de studenten deed vooral goede zaken bij de copyshops. Boeken kopen? Niet nodig, we kopiëren ze wel! Close reading doen we toch niet aan. Voor je het weet is het weer verouderd.

Tegenwoordig staan er ook veel teksten online, maar die halen het niet bij de echte boeken. Toch? Dat is de vraag die ik me tegenwoordig, nu ik in de bibliotheek werk, moet stellen.  Kopen we het werk online of in print? Beide versies kopen of behouden is vaak te duur, maar voor sommige werken maken we een uitzondering; toen de Loeb Classical Library online beschikbaar kwam, konden we die niet niet kopen; het is soms ook wel handig om snel te kunnen zoeken en de tekst altijd bij de hand te hebben, ook als je thuis bent. Maar wat doen we dan met de LCL printboeken? Bij het oud papier zetten? Lijkt ons niet, want classici hebben weliswaar laptops en tablets, zo ver zijn ze toch maar meegeëvolueerd, maar willen toch ook graag de papieren versie erbij hebben. Die boeken nemen echter wel plaats in de bibliotheek in. Plaats waar ook studenten met hun laptop kunnen studeren. Of andere boeken kunnen staan, boeken die niet online zijn.

Boeken weggooien, dat doen we ook bij de bibliotheek niet graag. Sowieso gooien we nooit wat weg; wij deselecteren – dan weet tenminste niemand wat we ermee bedoelen. Tijdschriften waar we een online abonnement op hebben deselecteren, daar heb ik geen moeite mee. Maar boeken, dat is een ander verhaal, vooral als het unica zijn. Daar kan ik geen afstand van doen. En de bibliotheek gelukkig ook niet, want die heeft een officiële bewaarfunctie.

Door de collega’s wordt daar wel eens meewarig naar gekeken. ‘Oude meuk’, zie je ze denken. Maar goed, hoe waardevol  oude meuk kan zijn, daar weten classici alles van. Ook als ze in een bibliotheek werken. Of misschien wel: juist als ze in een bibliotheek werken.

Lees ook: lustrum